5.0

دوتا فیلم بلیدررانر همیشه از فیلم‌های محبوبم بوده‌ن و راستش فکرش رو نمی‌کردم که تجربه‌ی خوندن کتابش هم در همون حد و اندازه باشه. این مژده رو هم بهتون بدم که خیلی خیلی با فیلم‌ها فرق داره و رسما داستان دیگه‌ایه. در باب مهم بودن و شاهکار بودن این اثر چندین و چند ریویوی عالی هست و لازم نیست چیزی بگم و این که چرا خودم انقدر دوستش دارم...راستش نمی‌دونم. شاید باید مطالعات ناداستانی مرتبط با فلسفه‌ی این داستان داشته باشم بلکه دستم بیاد چرا انقدر مضمون و منطقش رو دوست دارم. هرچی نباشه فکر کنم بیشتر اندروید محسوب بشم تا انسان.

اگر کتاب رو خوندید پیشنهاد می‌کنم هردو فیلم ریدلی اسکات و دنی ویلنوو رو هم ببینید و برعکس اگر از فیلم‌ها خوشتون اومده حتما سراغ کتاب هم بیاید. در رابطه با ترجمه‌ی این اثر بد شنیده بودم و حین خوندنش نسخه‌ی انگلیسی هم کنار دستم بود؛ همچین بگی نگی دوزبانه خوندمش و راستش تمام ایرادی که به ترجمه وارد می‌شه اعم از ساختار عجیب جملات و یکنواخت نبودن متن از ویژگی‌های خود نثر استفاده شده به‌وسیله‌ی کی‌.دیکه و خود کتاب انگلیسی هم همین وضعیت رو داره. اتفاقا من مترجم رو تحسین می‌کنم که تونسته اون نثر رو به فارسی منتقل کنه. اشتباه نکنید نثر دشواری نداره صرفا مدل تیپیکالی نیست. در کل کتابیه که به‌نظر اوایلش گیر داره (هرچند من و دو نفری که باهاشون همخوانی کردم مشکلی نداشتیم) ولی یکم که جلو برید سریع روال می‌شه.

هرجا که بری مجبور خواهی بود کاری اشتباه بکنی. این شرط بنیادی زندگی‌یه، تو باید هویتت را منکر بشی. گاهی هر مخلوقی که زندگی می‌کنه، مجبوره چنین کنه. این سایه‌ی غایی‌یه، پیروزی خلقت؛ این‌جاست که نفرین در کاره، نفرینی که از کل حیات تغذیه می‌کنه. تو کل کائنات.


بخونیدش، بخونیدش که تا یه مدت دیگه احتمالا اندرویدها خواب گوسفندهای واقعی رو هم ببینن.

May The Winds Rise